Το κρασί είναι έρωτας


Ταξίδι χωρίς τέλος...

Το ταξίδι μας στον κόσμο του κρασιού είναι όντως κάτι που έχει μόνο αρχή. Κόσμος χωρίς τέλος, απέραντος κόσμος, ιδιαίτερα γοητευτικός κι ενδεχομένως ακόμα ανεξερεύνητος… Κόσμος με αλλεπάλληλες εκπλήξεις και γευστικά ξαφνιάσματα.
Οι ειδικοί για το κρασί μιλούν για «σώμα», «αρώματα», «στόμα», «επίγευση» και πολλά ακόμα. Επίσης μιλούν για τους συνδυασμούς του με τα εδέσματα, λέγοντας ότι το κρασί δεν συνοδεύει, αλλά συνοδεύεται. Πολλοί, όμως, θέλουν να υποστηρίζουν ότι τα πάντα είναι θέμα διάθεσης. Άλλωστε αυτό είναι κάτι που το βεβαιώνουν και τα τραγούδια μας, δένοντας το κρασί άλλοτε με τον ερωτικό πόνο και άλλοτε με τη χαρά…
Όπως και να ’χει εγώ σας εύχομαι ν’ απολαμβάνετε ό,τι επιλέγετε και βέβαια να θυμάστε πως ο μοναδικός κανόνας χωρίς εξαιρέσεις είναι μόνο η ευχαρίστηση. Κανείς πιο ειδικός από τη γεύση του καθενός.
Το κρασί είναι έρωτας και, ως έρωτας, βιώνεται διαφορετικά από τον καθένα μας.
Το μόνο ίσως που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης είναι αυτό που έγραψε ο Πλάτων:
«Τίποτε καλύτερο, ούτε πολυτιμότερο από το κρασί, χάρισε ο θεός στην ανθρωπότητα!»
Από τις σελίδες αυτές θα επιχειρούμε την όσο δυνατόν πιο κατανοητή εξερεύνηση του γοητευτικού κόσμου του κρασιού.

Το «ΒΗΜΑgourmet» για το "Να με θυμάσαι..."


Πρότυπο για όλη την Ελλάδα…

Να γίνει κανόνας το «Να με θυμάσαι…»

Δημόσια πανελλήνια αναγνώριση για το εστιατόριο «Να με θυμάσαι…» από το έγκυρο περιοδικό «ΒΗΜΑgourmet» (τεύχος 52, Φεβρουάριος 2011) και μάλιστα από τη διευθύντρια του περιοδικού κ. Νανά Δαρειώτη, στο “EDITORIAL”.
Η κ. Δαρειώτη γλαφυρότατα περιγράφει το πώς έφτασε, με αρκετούς δισταγμούς, («εφοδιασμένη με το πιο μικρό μου καλάθι», γράφει χαρακτηριστικά) στο «Να με θυμάσαι…».
Εκεί, όμως ένας μετά τον άλλο, όλοι οι ενδοιασμοί της, διαψεύσθηκαν. Γράφει χαρακτηριστικά:
«Μόλις δέκα τραπέζια, λευκά τραπεζομάντιλα, κολονάτα ποτήρια, ζεστός φωτισμός, επιλεγμένη μουσική, σέρβις ενημερωμένο και οικείο, χαμογελαστό και δίχως ίχνος έπαρσης, συνθέτουν το εστιατόριο ‘‘Να με θυμάσαι…’’
»Ηρέμησα και αποφάσισα να απολαύσω τη συνέχεια. Πλην, όμως, καθισμένη στην καρέκλα μου και χαζεύοντας τα πιάτα ημέρας στο πρόσθετο φύλλο του καταλόγου, βρέθηκα μπροστά σε αυτό που πάντα ονειρευόμουν ότι κάποια στιγμή θα συμβεί, σε κάποιο ελληνικό εστιατόριο, κάπου στην επικράτεια. Μια ολόκληρη σελίδα ήταν αφιερωμένη στους προμηθευτές του εστιατορίου. Από τον ξυλόφουρνο που τους δίνει το ψωμί ημέρας, τον ιχθυοπώλη και τους δυο κρεοπώλες, γιατί από αλλού παίρνουν μοσχάρι κι από αλλού χοιρινό, μέχρι το όνομα του ελαιοπαραγωγού στην Κορώνη που τους στέλνει το ελαιόλαδο, αλλά και εκείνου που είναι υπεύθυνος για το λουκάνικο και το σύγκλινο. Όσο για τα τυριά, από τυροκομείο του Τυρνάβου, με ονοματεπώνυμο παρακαλώ, έρχονται. Η λίστα κρασιών, με τις φιλικότατες τιμές, ολόκληρο βιβλίο, βιογραφίες παραγωγών.
»Η συγκίνησή μου ήταν μεγάλη, το ομολογώ. Διότι οι άνθρωποι αυτοί αποδεικνύουν καθημερινά και έμπρακτα ότι το κύριο χαρακτηριστικό της επιχείρησής τους είναι ο σεβασμός. Προς τους προμηθευτές τους. Προς τους πελάτες τους. Κυρίως και πάνω απ’ όλα προς τον τόπο τους, τα προϊόντα του οποίου τιμούν καθημερινά…»
Το άρθρο της κ. Δαρειώτη συνεχίζεται με αναφορές στην υποδειγματική κουζίνα και στην ανάγκη να προωθούνται και να τιμώνται τα τοπικά προϊόντα, για να καταλήξει: «Κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσουμε ως καταναλωτές. Να ζητάμε. Να απαιτούμε επώνυμα, ελληνικά προϊόντα. Δεν μπορεί. Το ‘‘Να με θυμάσαι…’’ θα πάψει να είναι φωτεινή εξαίρεση και θα γίνει ο κανόνας. Ελπίζω…»
Η αναφορά του «ΒΗΜΑτος gourmet» στο εστιατόριο της πόλης μας αποτελεί μια δικαίωση των προσπαθειών του να προσφέρει κάτι εντελώς διαφορετικό στον χώρο της εστίασης, άλλοτε προβάλλοντας τους τοπικούς παραγωγούς, άλλοτε παρουσιάζοντας γεύσεις δημιουργικής κουζίνας που συνοδεύουν απόλυτα επιτυχημένα ένα κρασί, άλλοτε παρουσιάζοντας έργα συμπολιτών μας εικαστικών, άλλοτε ενημερώνοντας τους φίλους του για την επικαιρότητα της ημέρας με ηλεκτρονική αλληλογραφία…

To «ΒΗΜΑgourmet» για το "Να με θυμάσαι..."


Πρότυπο για όλη την Ελλάδα…

Να γίνει κανόνας το «Να με θυμάσαι…»

Δημόσια πανελλήνια αναγνώριση για το εστιατόριο «Να με θυμάσαι…» από το έγκυρο περιοδικό «ΒΗΜΑgourmet» (τεύχος 52, Φεβρουάριος 2011) και μάλιστα από τη διευθύντρια του περιοδικού κ. Νανά Δαρειώτη, στο “EDITORIAL”.
Η κ. Δαρειώτη γλαφυρότατα περιγράφει το πώς έφτασε, με αρκετούς δισταγμούς, («εφοδιασμένη με το πιο μικρό μου καλάθι», γράφει χαρακτηριστικά) στο «Να με θυμάσαι…».
Εκεί, όμως ένας μετά τον άλλο, όλοι οι ενδοιασμοί της, διαψεύσθηκαν. Γράφει χαρακτηριστικά:
«Μόλις δέκα τραπέζια, λευκά τραπεζομάντιλα, κολονάτα ποτήρια, ζεστός φωτισμός, επιλεγμένη μουσική, σέρβις ενημερωμένο και οικείο, χαμογελαστό και δίχως ίχνος έπαρσης, συνθέτουν το εστιατόριο ‘‘Να με θυμάσαι…’’
»Ηρέμησα και αποφάσισα να απολαύσω τη συνέχεια. Πλην, όμως, καθισμένη στην καρέκλα μου και χαζεύοντας τα πιάτα ημέρας στο πρόσθετο φύλλο του καταλόγου, βρέθηκα μπροστά σε αυτό που πάντα ονειρευόμουν ότι κάποια στιγμή θα συμβεί, σε κάποιο ελληνικό εστιατόριο, κάπου στην επικράτεια. Μια ολόκληρη σελίδα ήταν αφιερωμένη στους προμηθευτές του εστιατορίου. Από τον ξυλόφουρνο που τους δίνει το ψωμί ημέρας, τον ιχθυοπώλη και τους δυο κρεοπώλες, γιατί από αλλού παίρνουν μοσχάρι κι από αλλού χοιρινό, μέχρι το όνομα του ελαιοπαραγωγού στην Κορώνη που τους στέλνει το ελαιόλαδο, αλλά και εκείνου που είναι υπεύθυνος για το λουκάνικο και το σύγκλινο. Όσο για τα τυριά, από τυροκομείο του Τυρνάβου, με ονοματεπώνυμο παρακαλώ, έρχονται. Η λίστα κρασιών, με τις φιλικότατες τιμές, ολόκληρο βιβλίο, βιογραφίες παραγωγών.
»Η συγκίνησή μου ήταν μεγάλη, το ομολογώ. Διότι οι άνθρωποι αυτοί αποδεικνύουν καθημερινά και έμπρακτα ότι το κύριο χαρακτηριστικό της επιχείρησής τους είναι ο σεβασμός. Προς τους προμηθευτές τους. Προς τους πελάτες τους. Κυρίως και πάνω απ’ όλα προς τον τόπο τους, τα προϊόντα του οποίου τιμούν καθημερινά…»
Το άρθρο της κ. Δαρειώτη συνεχίζεται με αναφορές στην υποδειγματική κουζίνα και στην ανάγκη να προωθούνται και να τιμώνται τα τοπικά προϊόντα, για να καταλήξει: «Κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσουμε ως καταναλωτές. Να ζητάμε. Να απαιτούμε επώνυμα, ελληνικά προϊόντα. Δεν μπορεί. Το ‘‘Να με θυμάσαι…’’ θα πάψει να είναι φωτεινή εξαίρεση και θα γίνει ο κανόνας. Ελπίζω…»
Η αναφορά του «ΒΗΜΑτος gourmet» στο εστιατόριο της πόλης μας αποτελεί μια δικαίωση των προσπαθειών του να προσφέρει κάτι εντελώς διαφορετικό στον χώρο της εστίασης, άλλοτε προβάλλοντας τους τοπικούς παραγωγούς, άλλοτε παρουσιάζοντας γεύσεις δημιουργικής κουζίνας που συνοδεύουν απόλυτα επιτυχημένα ένα κρασί, άλλοτε παρουσιάζοντας έργα συμπολιτών μας εικαστικών, άλλοτε ενημερώνοντας τους φίλους του για την επικαιρότητα της ημέρας με ηλεκτρονική αλληλογραφία…

Δε γιορτάζει μόνο σήμερα ο έρωτας!


Ας πούμε πως δε γιορτάζει μόνο σήμερα ο έρωτας!
Ας δώσουμε στα μάτια μας την ευκαιρία
να πουν το «σ’ αγαπώ» πάνω από ένα ποτήρι κρασί.
Ας δώσουμε στη σιωπή τη δυνατότητα να εκφράσει
με τη δική της γλώσσα το δυνατότερο συναίσθημα της ζωής.

14 - 2 - 2011 Καλημέρα σας...

Πολλές κι εγκάρδιες ευχές για μια γόνιμη και χαρούμενη εβδομάδα.
Σήμερα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τον Άγιο Βαλεντίνο (*), γιορτή που εισήχθη και στη χώρα μας, με κοσμικό χαρακτήρα, ως γιορτή των ερωτευμένων.
Σίγουρα, εμείς, δεν ανήκουμε σ’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι θέλει και ο Έρωτας τη γιορτινή του ημέρα, αλλά σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι ο Έρωτας βιώνεται καθημερινά, επιλέγοντας για προστάτες του το Όνειρο και το Πάθος, την Κατανόηση και την Ευγένεια, τη Σιωπή και την Αφιέρωση του ενός στον άλλον.
Όμως, αυτό δεν αναιρεί τον σεβασμό μας απέναντι στην επιθυμία αυτών που θέλουν να έχουν και οι ερωτευμένοι τη δική τους μέρα. Γι’ αυτό και σήμερα δίνουμε ακόμα πιο ερωτική ατμόσφαιρα στο περιβάλλον μας.

Σήμερα θα μπορούσαμε να σας προτείνουμε τρία διαφορετικά πιάτα: Φιλέτο από στήθος κοτόπουλου με σάλτσα γραβιέρας Νάξου και σχοινόπρασο, που το συνοδεύει ένα μπουκέτο φρέσκων λαχανικών εποχής. Χοιρινά φιλετάκια μενταγιόν σοτέ, σβησμένα με λευκό κρασί και μουστάρδα ντιζόν αρωματισμένη με εστραγκόν. Μοσχαρίσια φιλετάκια σοτέ με πλούσια σάλτσα βουτύρου béarnaise.
Ακόμα για τα ορεκτικά σας, θα θέλαμε να σας προτείνουμε τις αναποφλοίωτες τηγανισμένες πατάτες Καλλιπεύκης, που τις συνοδεύει μια κρύα σάλτσα γιαουρτιού και «Νιβατό Βερδικούσιας», το πεντανόστιμο γίδινο τυρί των Σαρακατσαναίων.
Για όσους βέβαια οι προτιμήσεις στρέφονται σε ψάρια, εμείς φροντίσαμε, σε συνεργασία με το ιχθυοπωλείο «Καΐκι», να έχουμε ότι πιο φρέσκο κατέβασε το καΐκι «Αγία Παρασκευή» της οικογένειας Τραγουδάρα: Γλώσσες, Κουτσομούρες, Λαβράκια και ουρές πεσκανδρίτσας.

--------------------------------------------------------------------
(*) Ο Άγιος Βαλεντίνος
Στο εορτολόγιο των Καθολικών η 14η Φεβρουαρίου είναι ημέρα μνήμης του Βαλεντίνου, χριστιανού που μαρτύρησε το 270 μ.Χ. στους διωγμούς του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου Κλαύδιου Β΄, επειδή τελούσε γάμους ανάμεσα σε ζευγάρια, διαδίδοντας και στερεώνοντας έτσι τη χριστιανική πίστη, αλλά παράλληλα παραβιάζοντας το διάταγμα του Κλαύδιου που απαγόρευε τους γάμους, προκειμένου ν’ αντιμετωπίσει την απροθυμία των Ρωμαίων να καταταγούν στις λεγεώνες.
Βεβαίως δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι η θέσπιση της γιορτής του Aγίου Βαλεντίνου διαδέχθηκε κατ’ ουσία τις παγανιστικές λατρευτικές εκδηλώσεις για τη θεά Juno, η οποία ήταν προστάτιδα της οικογένειας, των γυναικών και της συζυγικής αγάπης (αντίστοιχη της Ήρας), με τις οποίες άνοιγαν τα ρωμαϊκά Lupercalia, περίοδος όπου καταργούνταν οι απαγορεύσεις που ήθελαν τα αγόρια να μην έρχονται σε επαφή με τα κορίτσια.

Τρία ΡΟΖΕ για τον Άγιο Βαλεντίνο




Παλαιός Άμπελος – Merlot - Μίγα
Ο τόπος μας δεν υστερεί καθόλου σε εξέχοντα ροζέ.
Από τους αμπελώνες της οικογένειας Δημητρίου Μίγα,
στην περιοχή Παλαιός Άμπελος του Τυρνάβου,
παράγεται αυτό το καταπληκτικό κρασί
με το διάφανο κερασί χρώμα του, που υπόσχεται πολλά…


Ζαφειράκη «Ροζέ SYRAH ΛΗΜΝΙΩΝΑ»
Syrah 50%, Λημνιώνα 50%
Βιολογική καλλιέργεια.
Έντονο λαμπερό ροζέ χρώμα με κοκκινωπές ανταύγειες. Επίσης έντονα αρώματα κόκκινων φρούτων, όπως κεράσι και φράουλα, με ανθικές νότες λευκών λουλουδιών. Ιδιαίτερα αρωματικό στόμα, με τη φράουλα να ξεχωρίζει, με καλό σώμα και επιθυμητή οξύτητα και πολύ ευγενικές πληθωρικές τανίνες. Επίγευση φρούτου που μένει στο στόμα.
Συνοδεύει: Κόκκινα ψάρια, τυριά απαλής γεύσης, κοτόπουλο με απαλά καρυκεύματα.

Μεθυστάνες Ροζέ – Κτήμα Ντούγκου
Από τις ποικιλίες Ξινόμαυρο και Syrah, ο Θάνος και η Λουίζα Ντούγκου δημιούργησαν ένα εντυπωσιακό σε χρώμα, άρωμα και γεύση κρασί. Γλυκόπιοτο, με αρκετά καλό σώμα, ισορροπημένο, τριανταφυλλί και φρουτώδες, με αναζωογονητική φρεσκάδα στο στόμα.
Συνοδεύει θαλασσινά, μακαρονάδες με οστρακοειδή, σαλάτες, κίτρινα μαλακά τυριά, κρέας κοτόπουλου με απαλές σάλτσες φρούτων (πορτοκάλι) και λαχανικά ψητά στη σχάρα.

Οι γεύσεις μας σήμερα...





Λάρισα, Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011

Καλημέρα σας...

...και οι ευχές μας ας είναι για υγεία και χαρά αφού μια καινούργια εβδομάδα ξεκίνησε κι εμείς με χαμόγελο θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητα, χαρίζοντάς της αισιοδοξία…
Σαν σήμερα, στα 1828, ο Ιωάννης Καποδίστριας συγκρότησε τον πρώτο τακτικό ελληνικό στρατό.
Σαν σήμερα στα 1990, η Σοβιετική Ένωση γυρίζει σελίδα: Η Κεντρική Επιτροπή του κομουνιστικού κόμματος συμφωνεί να παραδώσει την εξουσία που κατείχε από το 1917, με τη μεγάλη επανάσταση.
Σαν σήμερα, όμως, στα 1478, γεννήθηκε ο μεγάλος Άγγλος οραματιστής Τόμας Μορ, δημιουργός του όρου «Ουτοπία» και συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου.
Και, σαν σήμερα, στα 1812 γεννήθηκε ο μεγάλος άγγλος μυθιστοριογράφος Κάρολος Ντίκενς, συγγραφέας του «Όλιβερ Τουίστ», του «Δαβίδ Κόπερφιλντ», των «Μεγάλων Προσδοκιών» κ.ά.
Αυτά για την… ιστορία της 7ης Φεβρουαρίου.

Η δική μας ιστορία σήμερα έχει γεύσεις και διάθεση για εξυπηρέτηση. Γράφεται στην κουζίνα μας από τον Μανώλη Πανταζή και τους συνεργάτες του.
«Ουδέν ο μάγειρος του ποιητού διαφέρει, ο νους γαρ εστιν εκατέρω τούτων τέχνη», αναφέρει ο Αθήναιος στο βιβλίο του «Δειπνοσοφισταί», επισημαίνοντας τον κυρίαρχο ρόλο που παίζει και στων δύο την Τέχνη, η ανθρώπινη ευρηματικότητα και η ευφυΐα.
Δικός μας μάγειρας – ποιητής ο σεφ Μανώλης Πανταζής. Η ‘‘καρδιά’’ τού ‘‘Να με θυμάσαι…’’, που πασχίζει για τις νοστιμιές του τραπεζιού μας. Ο άνθρωπος, που μαζί με τους συνεργάτες του, τον Κυριάκο Θαμνίδη και τον Δημήτρη Τσιβαλιό, αναζητά την ισορροπία των γεύσεων, έτσι ώστε τόσο το γεύμα, όσο και το δείπνο σας ν’ αποτελούν ιδιαίτερη απόλαυση.
Σήμερα – εκτός των γεύσεων του κυρίως καταλόγου - μας ετοιμάζουν ως πιάτα ημέρας:
Σουτζουκάκια Σμυρνέικα, με σάλτσα φρέσκιας ντομάτας, που θα τα συνοδεύουν με ρυζάκι ή πουρέ (€ 10.00), Ριζότο με παραδοσιακό χωριάτικο λουκάνικο, κόκκινη και κίτρινη πιπεριά και φύλλα παρμεζάνας (€ 9.00),
σιγοψημένο ρολό από αρνάκι με αρωματικά βότανα και σκόρδο, συνοδευμένο με ξινόχοντρο, άγρια χόρτα και σάλτσα με απαλό άρωμα από δεντρολίβανο και θυμάρι (€ 16.00) και «Στρογγανόφ» από φιλέτο μόσχου γάλακτος με μανιτάρια και δίχρωμες πιπεριές, σβησμένο με βότκα (€ 12.00).
Το «Στρογγανόφ» είναι ένα πιάτο που δημιουργήθηκε κάπου στη δεκαετία του 1890 από τον κόμη Πάβελ Στρογγανόφ, λάτρη των τεχνών, μέλος της αυτοκρατορικής ακαδημίας τεχνών, που παρεπιδημούσε στην αυλή του Αλέξανδρου Γ'. Ήταν, ακόμα, γνωστός και για τις πολλές γκουρμέ επιλογές του. Θεωρείται αμφίβολο, όμως, αν ο ίδιος ή ο προσωπικός του σεφ ήταν ο δημιουργός του διάσημου πιάτου η συνταγή του οποίου περιλαμβάνεται σε έναν περίφημο ρωσικό οδηγό μαγειρικής του 1891. Μετά το 1940, το Στρογγανόφ, έγινε εξαιρετικά διάσημο στα πιάτα των επωνύμων της Αμερικής.
Από το «Στρογγανόφ» στο «Σατομπριάν», που είναι ολόκληρο το φιλέτο από μοσχαράκι γάλακτος και φυσικά είναι για τρία άτομα (€ 50.00)και συνοδεύεται από τρεις διαφορετικές σάλτσες και τρεις διαφορετικές γαρνιτούρες.
Το «Σατομπριάν» πήρε το όνομά του από τον Γάλλο συγγραφέα και διπλωμάτη Φρανσουά Ρενέ Σατομπριάν (1768 - 1848), ιδρυτή της Φιλελληνικής Εταιρίας και «πατέρα» του κινήματος του Ρομαντισμού. Το 1802 δημοσίευσε το πολύκροτο έργο του "Το πνεύμα του χριστιανισμού", επιχειρώντας ν’ αντιμετωπίσει το κίνημα των Εγκυκλοπαιδιστών. Το έργο του "Οδοιπορικό από το Παρίσι στα Ιεροσόλυμα" (1811), με θερμές σελίδες για την Ελλάδα, γίνεται αιτία να δημιουργηθεί η πρώτη φιλελληνική κίνηση στο Παρίσι.

Μ’ αυτά τα… ολίγα φθάσαμε στα ψάρια.
Εκλεκτά όπως κάθε μέρα, με πρώτα και καλύτερα τα Σκαθάρια (€ 54.00). Ακόμα Γλώσσες (€ 54.00), Λαβράκια ανοιχτής θάλασσας (€ 38.00) και τσαχπίνικες Κουτσομούρες (€ 40.00).
Το Σκαθάρι ανήκει στην οικογένεια των Σπαριδών. Από τα πιο δυσκολοψάρευτα, αλλά και πιο νόστιμα ψάρια, που συναγωνίζεται τη συναγρίδα. Προτιμά τα αφρισμένα νερά και ο χειμώνας είναι η ιδανική εποχή του.
Η Γλώσσα είναι επίπεδο ψάρι, που απαντάται σε αμμώδη σημεία του βυθού και συνήθως κολυμπά πολύ κοντά στο βυθό, με αποτέλεσμα να είναι σχετικά δύσκολο να το εντοπίσει κανείς. Διακρίνεται κατά διαστάσεις σε μεγάλη και μικρή, και κατά είδος σε γλώσσα η κοινή (solea vulgaris ή solea solea) και γλώσσα η κίτρινη (solea lutea).
Η Κουτσομούρα ζει σε βαθιά, αμμώδη νερά, διακρίνεται για τη νοστιμιά της και διαφέρει από το μπαρμπούνι στο σχηματισμό του προσώπου της. Σπάνιες και ιδιαίτερα νόστιμες οι μεγάλες, υπάρχουν σήμερα για σας…
Το Λαβράκι επίσημα ονομάζεται «Λάβραξ ο λύκος!» Κι αυτό γιατί σαν λύκος πέφτει πάνω στα κοπάδια των μικρών ψαριών και τα εξολοθρεύει. Οι αρχαίοι μάλιστα έλεγαν ότι το Λαβράκι δεν κλείνει το στόμα του ποτέ. Αυτό βέβαια είναι θρύλος. Γεγονός είναι ότι το Λαβράκι είναι από τα πιο δυνατά ψάρια της θάλασσας και φυσικά τα πιο νόστιμα. Ο Θέμος Ποταμιάνος στο βιβλίο του «Εδώ βυθός» μιλά με ενθουσιασμό για το λαβράκι: «Τριάντα ψάρια αν τριγυρίζουν στον βυθό, το λαβράκι ξεχωρίζει απ’ όλα. Κορμί χυτό, σπαθάτο, αστραφτερά πλευρά, μάτια ζωηρά, κινήσεις γεμάτες μεγαλοπρέπεια και χάρη. Πλέει μονάχο, αγέρωχο, περήφανο, και, καθώς περνάει, τα ψάρια παραμερίζουν. Η ορμητική του πλεύσις θυμίζει το πέταγμα του γερακιού... Έτσι περνάει και το λαβράκι, ίσιο, μονοκόμματο και σχίζει το νερό σαν βέλος. Τα ψάρια το φοβούνται... Πλέει με δεξιοτεχνία, σχεδιάζει με το σώμα του καλλιτεχνικές φιγούρες και γραμμές. Δεν είναι κυνηγός το λαβράκι, δεν είναι φαγάς. Είναι ένας βιρτουόζος...»
Αν σας κουράσαμε, ζητούμε συγγνώμη.
Αν, όμως, ανοίξαμε την όρεξή σας, σας περιμένουμε…

Άγγελος Πετρουλάκης

Οίνοι Λαρισαίων - Κτήμα Μίγα - Γευσιγνωσία






Τρίτη & Τετάρτη, 22 & 23 Φεβρουαρίου 2011

Δοκιμάζουμε
και ταξιδεύουμε στο όνειρο
με τα κρασιά
του Κτήματος Δημήτρη Μίγα


Παρουσιάζουμε
έναν από τους σημαντικότερους
οινοπαραγωγούς της περιοχής μας
και παράλληλα δοκιμάζουμε τέσσερις νέες εμφιαλώσεις του.

Δυο μεγάλες βραδιές γευσιγνωσίας προγραμματίζονται για τις 22 και 23 Φεβρουαρίου, με στόχο οι φίλοι μας να δοκιμάζουν και να απολαύσουν τις νέες εμφιαλώσεις του Δημήτρη Μίγα, που ο σεφ Μανώλης Πανταζής θα συνοδεύσει με γεύσεις ιδιαίτερα μελετημένες έτσι ώστε ν’ αναδείξουν τα χαρακτηριστικά κάθε ετικέτας. Όπως και στις άλλες γευσιγνωσίες μας, το ξεκίνημα θα γίνει με το πιο νεανικό και αρωματικό κρασί, θα συνεχιστεί μ’ ένα ιδιαίτερα ώριμο, περασμένο από βαρέλι λευκό και θα κορυφωθεί με ένα ερυθρό, παλαιωμένο, στιβαρό, πλούσιο σε τανίνες, κρασί. Για επι-δόρπιος οίνος το εκπληκτικό Ροζέ, γεμάτο αρώματα και λεπτές γεύσεις.



1η παρουσίαση – γεύση

«Μοσχάτο Αμβούργου» - Blanc de Noir
Ερυθρή ποικιλία αμπέλου που κατέχει εξέχουσα θέση στην περιοχή του Τυρνάβου, όπου η οικογένεια Δημήτρη Μίγα με την ιδιαίτερη οινοποίησή της μετέτρεψε και ανέδειξε τον λευκό της χαρακτήρα και τα πλούσια αρώματά της. Εντυπωσιακό χρυσοκίτρινο χρώμα με φρουτώδη διάθεση και πλούσια αρώματα κίτρινων φρούτων, στόμα μεστό και ευχάριστη μετάγευση.

-------------------
Ο σεφ Μανώλης Πανταζής θα το συνοδεύσει με σούπα βελουτέ από ποικιλία λαχανικών εποχής, συ-νοδευμένη από νιβατό Βερδικούσιας και τραγανό κρουτόν με ελαιόλαδο, πάπρικα και θυμάρι.
2η παρουσίαση – γεύση


Chardonnay Fume
Οινοποιείται με τη μέθοδο της κρυοεκχύλισης, με ζύμωση σε χαμηλή θερμοκρασία και ωρίμανση για 7 μήνες σε δρύινα γαλλικά βαρέλια (ALLIER) πάνω στις οινολάσπες. Το χρώμα του είναι λαμπερό, χρυσοκίτρινο με πρασι-νωπές ανταύγειες. Άρωμα κομψό και σύνθετο με νότες ξύλου και λουλουδιών. Γεύση γεμάτη, δροσερή και σαρ-κώδης. Επίγευση μεγάλης διάρκειας.
------------------
Ο σεφ θα το συνοδεύσει με τρυφερά σουτζουκάκια κοτόπουλου στη σχάρα τυλιγμένα με ψητό μπέι-κον και εκλεκτό πουρέ πατάτας με καπνιστή κόκκινη πιπεριά και φίνο ντρέσιγκ λαδολέμονο.

.
3η παρουσίαση – γεύση

«Παλαιός Άμπελος» - Syrah
Ερυθρά οινοποίηση με εκχύλιση μεταζυμωτική πολλών ημερών. Ωρίμανση σε γαλλικά δρύινα βαρέλια, τύπου Tronsair, πάνω στις οινολάσπες. Βαθύ ρουμπινί χρώμα με ιώδεις ανταύγειες. Πολύπλοκη – πυκνή μύτη με αρώματα άγριων μαύρων φρούτων (Black forest), νότες βανίλιας, καπνού και καραμέλας βουτύρου. Πλούσιο σε τανίνες. Το στόμα πλούσιο, στρογγυλό με πολύ μεγάλη επίγευση.
-----------------------
Ο σεφ θα το συνοδεύσει με μαγειρευτό μοσχαράκι γάλακτος με μελιτζάνες σε σάλτσα ερυθρού οίνου (Syrah Μίγα) και φρέσκιας ντομάτας με παραδοσιακή φάβα Σαντορίνης.



4η παρουσίαση – γεύση

Παλαιός Άμπελος – Merlot (Ροζέ)
Ποικιλιακή σύνθεση Merlot με προσθήκη Μοσχάτου Σάμου. Συνοινοποίηση των δυο ποικιλιών με παραμονή των στέμφυλων για 24 ώρες. Αργή ζύμωση ώστε να διατηρείται η φρεσκάδα των σταφυλιών. Στη μύτη συνδυάζει πρωτότυπα τον φρουτώδη χαρακτήρα κόκκινων μικρών φρούτων με ανθώδεις νότες. Στόμα ισορροπημένο, μαλα-κές τανίνες, γλυκιά επίγευση…

-------------------
Ο σεφ Μανώλης Πανταζής θα το συνοδεύσει με Triffle σε ποτήρι με κρέμα patisserie, παντεσπάνι σοκολάτας και κουλίς από φρέσκιες φράουλες και ακτινίδιο


--------------------------- . ---------------------------------

Δημήτρης Μίγας

Ο Δημήτρης Μίγας είναι γόνος Τυρνάβου με τον οικογενειακό του αμπελώνα να εκτείνεται στα 120 στρέμματα στην απόληξη του ορεινού όγκου του Ολύμπου, στους πρόποδες του πρόβουνου Μελούνα, όπου ήταν και τα παλιά ελληνικά σύνορα και όπου δόθηκαν οι σκληρές μάχες τόσο στον άτυχο πόλεμο του 1897, όσο και μετέπειτα στον απελευθερωτικό του 1912. Εκεί, στα όρια της Θεσσαλικής πεδιάδας, βρίσκεται η τοποθεσία «Πα-λαιός Άμπελος», που δηλώνει ότι ανέκαθεν ήταν τόπος αμπελοκαλλιέργειας, η οποία και έδωσε το όνομά της στα κρασιά της οικογένειας.
Με τη δημιουργία του νέου του, πρότυπου οινοποιείου του, που ξεπερνά τα 3.000τ.μ. σε χώρους, ο Δημή-τρης Μίγας αναδεικνύεται σ’ ένα από τους σημαντικότερους παραγωγούς της Κεντρικής Ελλάδας, που με τις ετι-κέτες του διεκδικεί υψηλή θέση στον ελληνικό οινικό χάρτη. Στόχος του είναι να αναβιώσει τη φήμη της περιοχής του Τυρνάβου και να επαναπροσδιορίσει την αξία των παραδοσιακών καλλιεργειών ως προς την παραγωγή κορυ-φαίας ποιότητας οίνου.